21 mei 2022: ‘Sangs’ met zangeres Sarah Laulan

Tijdens het laatste concert van het seizoen stelden zangeres Sarah Laulan en pianiste Elodie Vignon hun nieuwe cd ‘Sangs’ voor. Met hun unieke muziekkeuze – een mengeling van volkse, exotische en hedendaagse klanken – mikten ze recht op de ruwe emotie. En of het binnenkwam! Met haar ravissante zangstem en poëtische acteertalent pakte Sarah Laulan, versterkt door de bravoure in het pianospel van Elodie Vignon, ons helemaal in met de muziek van onder andere de Falla, Cage, Honegger en Milhaud. De nieuwe cd mag er zeker zijn!

22 maart 2022: Altvioolrecital met Marc Sabbah

Intens doorleefde muziek en perfect uitgebalanceerde kamermuziek: altviolist Marc Sabbah en pianiste Christia Hudziy namen op zo’n manier bezit van de zaal dat Bach, Schubert, Bridge en Hindemith even als enigen onze belevingswereld bevolkten. Mocht er al sprake van geweest zijn van een altvioolfobie, dan zijn we daar sinds vorig concert voorgoed van genezen!

We zijn niet alleen de muzikanten dankbaar voor een prachtig concert, maar ook u als publiek. Dankzij u gaat er 530 euro naar de inwoners van Oekraïne, naast het honorarium van Christia Hudziy, dat zij zelf volledig wegschenkt.

26 februari 2022: Het Van Baerle Trio bij Piano’s Maene

Dankzij een unieke concertlocatie, een pas uitgevonden pianomodel en een trio dat originele programmakeuzes maakt, kon het vorige zaterdag niet anders dan een boeiende avond worden. Piano’s Maene stelde haar concertruimte ter beschikking en begeleidde, vroeg op de avond, een deel van het publiek doorheen het atelier in Ruiselede. Zo ging het van nog onvoltooide klavieronderdelen via virginaal, klavecimbel, pianoforte en Steinway-model naar de rechtsnarige vleugel die Chris Maene een vijftal jaar geleden uitvond. Elk model biedt zo zijn mogelijkheden aan de toekomstige generatie muzikanten, maar met de helder gedefinieerde registers van de rechtsnarige vleugel zouden wellicht ook heel wat componisten in het verleden overgelukkig geweest zijn.

Ook het concert bracht nieuwigheden met zich mee: een weinig bekend pianotrio van Theo Verbey, gecomponeerd in 1999, zou – zo kondigde presentatrice Greet Samyn aan – ondanks de mathematische basis heel toegankelijk klinken. En inderdaad, het oor bleef met gemak geboeid luisteren naar de originele texturen en half verborgen stilistische verwijzingen. Daarnaast stelde de compositie het ensemble voor grote speeltechnische uitdagingen. Zonder verpinken liet het Van Baerle Trio echter de vele gelijktijdig te spelen toonladdertjes en figuurtjes telkens perfect samenvallen. Diezelfde precisie legden ze overigens ook aan de dag in Haydns pianotrio in Es, Hob. XV:30 en Schuberts tweede pianotrio: een studio-opname had niet afgewerkter kunnen zijn.

Voor onze tongen losbarstten tijdens de receptie speelde het Van Baerle Trio als bis-nummer een “Kanonische Etüde” die Robert Schumann ooit voor pedaalvleugel schreef. Een vleugelpiano waaraan een voetklavier toegevoegd is: het toont nog maar eens dat de wereld van de klavierbouw heel wat spitsvondigheden herbergt. Chris Maene gaf alvast een stevige duw aan die mooie traditie.

29 januari 2022: Sonoro Quartet en Van de Velde

Het Sonoro Quartet bestaat amper twee jaar, maar dat vergeet je snel als je de muzikanten aan het werk hoort. Elk lid van het strijkkwartet is uitgerust met een verfijnde radar om minieme verschillen in klankintensiteit en kleur te detecteren in het spel van de ander. Van het speeltempo maken ze een flexibel gegeven, zodat de muziek vrij ademt en toch ook gedwongen wordt een duidelijke richting aan te houden. Doe daar dan nog een pianist bij van het kaliber Yannick Van de Velde en een gezellig interview tussen componist Wim Henderickx en presentatrice Ella Michiels en de avond kan niet meer stuk.

Zo maakten we een rijke variatie aan muzikale karakters mee. Opvallend: in Beethovens Rasumovsky-kwartet opus 59 nr. 1 voerden de ongedurige ritmes van het scherzo een ondeugend karakter ten tonele; in Brahms’ Pianokwintet opus 34 vormde diezelfde ongedurigheid, eveneens in het scherzo, aanleiding voor een optimistisch schouwspel van het meest ongebreidelde soort.

Maar wat misschien nog het langst zal bijblijven, was de stilte. In Wim Henderickx’ Strijkkwartet nr. 2 ‘In Deep Silence III’ hielden enerzijds een standvastig melodisch patroon, anderzijds minuscule kleurveranderingen en uiterst zachte klanken onze aandacht vast. Ergens tussen die houvast en instabiliteit in begon onze geest te dwalen richting pure concentratie. Zelden werd het zo stil in een zaal…

26 november 2021: Quatuor Zaïde

Het laatste concert van dit najaar bracht ons strijkkwartetklanken van een wel hoogst originele oorsprong. De plechtige openingsakkoorden uit Mozarts ‘Toverfluit’ sponnen meteen een spannend begin aan een prachtig programma, dat met begeestering gebracht werd door het Quatuor Zaïde. Het kwartet zong enkele aria’s uit de ‘Toverfluit’, reflecteerde toen op de naam ‘Bach’ in Gubaidulina’s Reflections on the theme B-A-C-H en speelde met geestdriftig karakter het derde Rasumovsky-kwartet van Beethoven. In het bisnummer voerde de Koningin van de Nacht het hoogste en laatste woord. Het vuur en enthousiasme van de muzikanten van deze avond zullen ons nog een tijdje warm houden in de komende winterperiode!

29 oktober 2021: Pianorecital met Guillaume Bellom

Staat ‘Gaspard de la nuit’ van Ravel op het programma, dan kan je als muziekliefhebber al eens gezellig huiveren bij het muzikale geritsel van een ingebeelde krekel in de schaduw van een galg. Voor de pianist die het werk moet uitvoeren, komt het er echter op aan niet in één of andere strop verstrikt te raken. Linker- en rechtervingers kruisen elkaar voortdurend in een dik ritmisch en harmonisch weefsel. Er is nauwelijks ademruimte voor een duidelijke melodie. Toch was Guillaume Bellom vrijdagavond de naargeestige pianotechnische moeilijkheden te slim af. Soepele en zelfs kalmerende armbewegingen omschreven de melodieën met een vanzelfsprekende trefzekerheid en dreven Gaspard, het gluiperige nachtwezen, terug in zijn graf.

Ook in de Blanca Variations van Adès, een werk uit 1971, verbleven we in een onrustwekkende omgeving, te wijten aan een bevreemdende harmonische veellagigheid. De rest van de avond weerklonk echter alleen nog romantisch optimisme: parelende waterklanken in Les jeux d’eau à la villa d’Este van Liszt, subtiele stemmingswisselingen in enkele Impromptus van Schubert en, als toemaatje, een fijngevoelig ‘Lied zonder woorden’ van Mendelssohn.

In zekere zin vat de titel van het bisnummer het fantasierijke programma bondig samen. Muziek heeft weinig woorden nodig om een verhaal of emotie over te brengen. Toch was het podium een stuk killer geweest zonder de kunstzinnige teksten van presentatrice Greet Samyn, die ons inbeeldingsvermogen vakkundig voorkneedde. De kracht van het woord en de kracht van muziek: ze kwamen op vrijdagavond prachtig samen!

2 oktober 2021: Vioolrecital met Yossif en Philippe Ivanov

Muzikanten met een meesterlijke techniek en een fijngevoelig muzikaal inzicht zijn zeldzaam; muzikanten die daarnaast nog eens feilloos de akoestiek van een zaal weten te bespelen, nog veel zeldzamer. En toch kom je ze soms tegen. Yossif Ivanov en zijn broer Philippe waren het tijdens het voorbije concert volkomen eens met het totaaleffect van hun spel. Elke frase kwam duidelijk geprofileerd op ons af. Beethoven leek daardoor, in de tweede sonate voor viool en piano, zijn eigen muzikale zinnen met een enorme expressieve directheid te onderbreken. Stravinsky was dan weer zijn hippe zelve in het Divertimento voor viool en piano: de verrassende tegenstellingen botsten halsoverkop tegen elkaar op. In het werk van Rafaël D’Haene – Sonata per Violino e Pianoforte, dat in 2004 bij Euterpe in première ging – werden we op sleeptouw genomen door solide klassieke structuren die gaandeweg wonnen aan expressieve kracht. En uiteindelijk kreeg in Tzigane van Ravel de uitdagende natuur van de zigeunermuziek het laatste woord.

Of toch niet. Na de duizelingwekkende roetsjbaan van snelle noten aan het einde van Tzigane stapten we definitief de nacht in met Salut d’Amour van Elgar als bisnummer. Een charmant muzikaal afscheid, waarop het eerste glaasje gezelligheid (na ruim anderhalf jaar corona) naadloos aansloot.

17 september 2021: Cellorecital met Paul Heyman

Romantiek kan zo uiteenlopend zijn. Cellist Paul Heyman en pianiste Isil Bengi verbaasden ons vrijdagavond met de edele geleerdheid van Camille Saint-Saëns, de vluchtende, verzinkende hartstochten van Gabriel Fauré en de epische verhaalkracht van Rita Strohl. Van deze laatste componiste mogen Heyman en Bengi zich ware verdedigers noemen: in de Grande Sonate Dramatique ‘Titus et Bérénice’ (1892) van Strohl bouwden ze een intrigerende plot op dankzij een gedurfde aaneenschakeling van emotionele uitersten. Over elke noot communiceerden ze met een verfijnd muzikaal oor. Zo kon een bijna vergeten werk toch nog eens, met alle liefdevolle aandacht die het verdient, in het collectieve geheugen gekoesterd worden.

Met de steun van de VZW SWUK Vlaanderen

7 september 2021: Cellorecital met Ella van Poucke

De muren van de Concertstudio kregen tijdens het eerste concert van het seizoen meteen een hoop onstuimig talent te verduren. Celliste Ella van Poucke en pianist Caspar Vos versmolten tot een niet te stuiten brok artistieke bevlogenheid in een programma met drie cellosonates. Resultaat: aan het eind van de avond bleven de zielen van Debussy, Poulenc en Rachmaninov ademloos in de lucht hangen. Dat de twee Nederlanders naast geweldige muzikanten ook aangename gesprekspartners zijn, werd duidelijk tijdens het interview waarmee presentatrice Ella Michiels (ook wel te horen op de concerten met het Antwerp Symphony Orchestra) ons verraste. En zo werd het nieuwe seizoen weer knallend ingezet!

28 juni 2021: Pianotrio met Sylvia Huang

Na maanden stilte klonk er eindelijk weer live muziek bij Euterpe, al was het niet helemaal op de gebruikelijke manier. Heel wat extra helpende handen zorgden ervoor dat we bubbelgewijs konden plaatsnemen in de Sint-Augustinuskerk in Stasegem. De muzikanten boorden dan weer hun energiebronnen uitzonderlijk diep aan om tweemaal op dezelfde avond een volledig recital speelden. Maar: het deed ongelofelijk veel deugd!

De eerste tonen die onze oren bereikten, waren -heel toepasselijk- afkomstig van een onwennige en verwonderde Beethoven, die aan het begin van zijn vierde cellosonate meteen een vraag formuleert. Duidelijkheid krijgen we niet echt. Wat dieper in het werk schrijft Beethoven zelfs een aantal verwarde passages, waarbij hij tegen de muren van zijn isolement, te wijten aan zijn toenemende doofheid, lijkt op te lopen. Tijdens de Trois pièces voor cello en piano van Nadia Boulanger sloop de poëzie onze avond binnen, tot zelfs de nacht viel in de Nocturne voor viool en piano van Lili Boulanger en een kind begon te dromen in Rêve d’enfant van Eugène Ysaÿe. Ook verdriet zocht die avond zijn toevlucht in de poëzie, met name in het Poème élégiaque voor viool en piano van Ysaÿe en het Trio élégiaque van Rachmaninov.

Ergens vanaf het podium fluisterden de muzikanten ons die mystieke dromen in het oor. Met buitengewone flexibiliteit navigeerde Nicolas Callot (piano) de complexe ritmische en harmonische interacties met zijn partners zodat de muziek haar bedrieglijk eenvoudige deiningen verkreeg. Met evenwichtige vastberadenheid combineerde Stéphanie Huang (cello) power en vingervlugheid zodat de melodieën onafwendbaar op hun doel afgingen. En met poëtische bevlogenheid deed Sylvia Huang (viool) alle gedachten en beslommeringen in pure klank oplossen. Laten we nog even dubbelzinnig doen en een wakkere droomtoestand aanhouden. Er is nog tijd genoeg…