29 oktober 2021: Pianorecital met Guillaume Bellom

Het beeld van een nimf, een galg en een grimmige kabouter. Dat alles evoceert Ravel in zijn Gaspard de la Nuit voor piano. Ook Liszt, Adès en Schubert hadden geen gebrek aan fantasie. Je hoort het allemaal in het spannende pianospel van de Franse pianist Guillaume Bellom.

  • Guillaume Bellom, piano

Programma:
– Adès: Blanca Variations
– Liszt: Les jeux d’eau à la villa d’Este
– Ravel: Gaspard de la nuit
– Schubert: Impromptus D 935 op. 142

Locatie: Concertstudio Kortrijk
Aanvang: 20u

Over onze vorige concerten

2 oktober 2021: Vioolrecital met Yossif en Philippe Ivanov

Muzikanten met een meesterlijke techniek en een fijngevoelig muzikaal inzicht zijn zeldzaam; muzikanten die daarnaast nog eens feilloos de akoestiek van een zaal weten te bespelen, nog veel zeldzamer. En toch kom je ze soms tegen. Yossif Ivanov en zijn broer Philippe waren het tijdens het voorbije concert volkomen eens met het totaaleffect van hun spel. Elke frase kwam duidelijk geprofileerd op ons af. Beethoven leek daardoor, in de tweede sonate voor viool en piano, zijn eigen muzikale zinnen met een enorme expressieve directheid te onderbreken. Stravinsky was dan weer zijn hippe zelve in het Divertimento voor viool en piano: de verrassende tegenstellingen botsten halsoverkop tegen elkaar op. In het werk van Rafaël D’Haene – Sonata per Violino e Pianoforte, dat in 2004 bij Euterpe in première ging – werden we op sleeptouw genomen door solide klassieke structuren die gaandeweg wonnen aan expressieve kracht. En uiteindelijk kreeg in Tzigane van Ravel de uitdagende natuur van de zigeunermuziek het laatste woord.

Of toch niet. Na de duizelingwekkende roetsjbaan van snelle noten aan het einde van Tzigane stapten we definitief de nacht in met Salut d’Amour van Elgar als bisnummer. Een charmant muzikaal afscheid, waarop het eerste glaasje gezelligheid (na ruim anderhalf jaar corona) naadloos aansloot.

17 september 2021: Cellorecital met Paul Heyman

Romantiek kan zo uiteenlopend zijn. Cellist Paul Heyman en pianiste Isil Bengi verbaasden ons vrijdagavond met de edele geleerdheid van Camille Saint-Saëns, de vluchtende, verzinkende hartstochten van Gabriel Fauré en de epische verhaalkracht van Rita Strohl. Van deze laatste componiste mogen Heyman en Bengi zich ware verdedigers noemen: in de Grande Sonate Dramatique ‘Titus et Bérénice’ (1892) van Strohl bouwden ze een intrigerende plot op dankzij een gedurfde aaneenschakeling van emotionele uitersten. Over elke noot communiceerden ze met een verfijnd muzikaal oor. Zo kon een bijna vergeten werk toch nog eens, met alle liefdevolle aandacht die het verdient, in het collectieve geheugen gekoesterd worden.

Met de steun van de VZW SWUK Vlaanderen

7 september 2021: Cellorecital met Ella van Poucke

De muren van de Concertstudio kregen tijdens het eerste concert van het seizoen meteen een hoop onstuimig talent te verduren. Celliste Ella van Poucke en pianist Caspar Vos versmolten tot een niet te stuiten brok artistieke bevlogenheid in een programma met drie cellosonates. Resultaat: aan het eind van de avond bleven de zielen van Debussy, Poulenc en Rachmaninov ademloos in de lucht hangen. Dat de twee Nederlanders naast geweldige muzikanten ook aangename gesprekspartners zijn, werd duidelijk tijdens het interview waarmee presentatrice Ella Michiels (ook wel te horen op de concerten met het Antwerp Symphony Orchestra) ons verraste. En zo werd het nieuwe seizoen weer knallend ingezet!

28 juni 2021: Pianotrio met Sylvia Huang

Na maanden stilte klonk er eindelijk weer live muziek bij Euterpe, al was het niet helemaal op de gebruikelijke manier. Heel wat extra helpende handen zorgden ervoor dat we bubbelgewijs konden plaatsnemen in de Sint-Augustinuskerk in Stasegem. De muzikanten boorden dan weer hun energiebronnen uitzonderlijk diep aan om tweemaal op dezelfde avond een volledig recital speelden. Maar: het deed ongelofelijk veel deugd!

De eerste tonen die onze oren bereikten, waren -heel toepasselijk- afkomstig van een onwennige en verwonderde Beethoven, die aan het begin van zijn vierde cellosonate meteen een vraag formuleert. Duidelijkheid krijgen we niet echt. Wat dieper in het werk schrijft Beethoven zelfs een aantal verwarde passages, waarbij hij tegen de muren van zijn isolement, te wijten aan zijn toenemende doofheid, lijkt op te lopen. Tijdens de Trois pièces voor cello en piano van Nadia Boulanger sloop de poëzie onze avond binnen, tot zelfs de nacht viel in de Nocturne voor viool en piano van Lili Boulanger en een kind begon te dromen in Rêve d’enfant van Eugène Ysaÿe. Ook verdriet zocht die avond zijn toevlucht in de poëzie, met name in het Poème élégiaque voor viool en piano van Ysaÿe en het Trio élégiaque van Rachmaninov.

Ergens vanaf het podium fluisterden de muzikanten ons die mystieke dromen in het oor. Met buitengewone flexibiliteit navigeerde Nicolas Callot (piano) de complexe ritmische en harmonische interacties met zijn partners zodat de muziek haar bedrieglijk eenvoudige deiningen verkreeg. Met evenwichtige vastberadenheid combineerde Stéphanie Huang (cello) power en vingervlugheid zodat de melodieën onafwendbaar op hun doel afgingen. En met poëtische bevlogenheid deed Sylvia Huang (viool) alle gedachten en beslommeringen in pure klank oplossen. Laten we nog even dubbelzinnig doen en een wakkere droomtoestand aanhouden. Er is nog tijd genoeg…

10 oktober 2020: Vioolrecital met Jolente De Maeyer

Gewapend met mondmaskers, handgel en een zaalplan afgestemd op de anderhalvemeter-regel namen we plaats om een duo te horen dat pas enkele dagen van tevoren te horen had gekregen dat zij een concert mochten komen spelen. Maar de muzikanten waren dan ook niet de eerste de beste: Jolente De Maeyer (viool) en haar partner Nikolaas Kende (piano) zijn beiden individueel al van topniveau, maar hebben daarbovenop nog eens bakken ervaring als vast duo. Dit verklaarde dan ook meteen de goed geoliede, fantasierijk gespeelde Kreutzer-sonate van Beethoven. Daarnaast hoorden we ook nieuwe tot gloednieuwe muziek uit Rusland: Stravinsky’s Suite Italienne, gevolgd door een selectie preludes van Auerbach. Een (her)ontdekking waard!

6 februari 2020: ‘Let’s dance’ met Trio Carousel

Het gloednieuwe Ensemble Carousel veroverde met drie muzikanten (violist Samuel Nemtanu, klarinettiste Annelien Van Wauwe en pianist Yannick Van de Velde) het podium van de Concertstudio, dat voor de gelegenheid met de themakleuren van het ensemble gedecoreerd werd. De vrolijke, volkse muziek van Bartók (de Roemeense Volksdansen en Constrasten), Stravinsky (Three pieces voor klarinet solo, L’Histoire du Soldat) en Khachaturian (Trio voor klarinet, viool en piano) werd glansrijk aangekondigd door Klara-presentatrice Greet Samyn. Zoals de muzikanten virtuoos werk afleverden, zo schitterden ook weer de vakkundige boeketten van Florist Vercamer.

13 december 2019: ‘Urban Piano Quartet’

Het Urban Piano Quartet (Nicolas Dupont, Clément Holvoet, Kacper Nowak en Monika Darzinkeviciute) bracht zowel recent geschreven muziek van Vasks als het derde pianokwartet van Brahms. We vonden in het recent opgerichte ensemble een groep uiterst toegewijde musici die zich geen greintje energie bespaarden om de intensiteit van de muziek over te brengen en de complexiteit van beide werken uit te klaren. Een ideale luisterervaring!

11 oktober 2019: ‘Trio Medici’

Het eerste concert van het seizoen met Trio Medici beloofde een spannende uitdaging te worden: zowel het pianotrio van Hersant (Variations sur la ‘Sonnerie de Sainte-Geneviève du Mont’ de Marin Marais) als dat van Tsjaikovski steken boordevol technische hindernissen voor de individuele muzikanten. Tijdens het werk van Hersant was het vooral zweten geblazen voor Vera Lopatina (viool) en Adrien Bellom (cello), die vaak razendsnelle notenpassages en speciale klankeffecten dienden te beheersen. Daarbovenop was de partituur zo opgevat dat de muzikanten op heel nauwgezette tijden op elkaar moesten kunnen inspelen. Geen enkele van die moeilijkheden leidde ons echter af van de hypnotiserende pracht van de muziek.

In tegenstelling tot het werk van Hersant, dat pas in 1998 het levenslicht zag, zijn we doorgaans wel vertrouwd met het pianotrio van Tsjaikovski. Toch blijft dit lijvige werk fascinerend om te blijven volgen, erin te verdwalen en ons besef van de tijd kwijt te geraken. De pianopartij geldt als één van de zwaarste voor pianisten: de 90 pagina’s muziek, krioelend van de virtuoze passages, vereisen nogal wat stamina en technische bagage. Olga Kirpicheva (piano) leek er echter niet van onder de indruk. Alweer bracht het trio een uitvoering die ons op het puntje van onze stoel deed zitten.

Of het pianotrio van Debussy in vergelijking daarmee een peulenschil was, wie zal het zeggen? Elk werk heeft zo zijn eigenaardigheden, maar ook deze, nog romantische muziek van Debussy bloosde gezond in de handen van Trio Medici.