Een briljante J. Haydn (strijkkwartet nr. 64 in D op. 76/5) zette meteen de sfeer: deze dames gaan ervoor! Dan sloeg Iannis Xenakis toe met Tetras (1983). Niet iedereen was daar even gelukkig mee: “Is dit ook muziek?”, was de voorzichtige vraag die in vele vormen opborrelde. Maar een musicoloog noemde dit zonder meer: “hét hoogtepunt van dit festival”! Persoonlijk riep deze muziek een boel associaties op, de kolonelstijd in Griekenland, de eigen ervaringen tijdens WO II: dreunende zwermen bommenwerpers, loeiende sirenes, het dreigende ritme van marcherende colonnes, panische angst en, af en toe, de schuchtere hoop op ooit weer stilte, rust, vrede. Klassieke muziek drukt emoties uit op een beheerste wijze. Moderne klassiek gaat expressionistisch te werk: met sterke uitvergrotingen. Het vraagt een andere manier van luisteren.

Na de pauze kregen we nog de zes Bagatelles (op. 9) van A. Webern, uit 1910-1912, waarin de componist een uiterst gebalde expressie zoekt voor zijn emoties. Ter afronding bracht het Quatuor Zaïde nog een frisse Debussy (strijkkwartet in g op. 10, uit 1892), het enige strijkkwartet van deze componist.

Na de pauze vergastte hij het publiek op een onvergetelijk Schubert-moment. Als start: Fünf Variationen über ein Thema von Franz Schubert, van de hedendaagse Duitse componist Helmut Lachenmann (°1935). Maar dan: de Klaviersonate nr. 20 in A D. 959, de sonate die Schubert voltooide op minder dan twee maanden voor zijn dood: een ontroerend afscheid van het leven. Berusting en sereniteit in het eerste deel, een wiegelied als het ware; een mystieke extase in het Andante sostenuto; hemelse visioenen in het parelende Scherzo; speelsheid en passie in de finale.

Een oude tuinier vertelde: bomen die voelen dat hun einde nadert, werpen hun vruchten af. In deze ultieme sonate schonk ook Schubert ons alles wat hij aan muzikale genialiteit in zich had. En Piemontesi liet deze zeldzame muzikale diamant in al zijn facetten bewonderen. Het publiek was driekwart uur lang in de ban van het afwisselend delicate en briljante spel van de pianist. Velen getuigden: een moment om niet te vergeten!

Gedurende de afgelopen maanden gaf hij een aantal schitterende concerten. Zo trad hij voor het eerst op tijdens het Piano Festival in Lucerne, maakte hij zijn debuut aan het London Philharmonic Orchestra/Vassily Sinaisky en last but not least ondernam hij een succesvolle tournee met het Maggio Musicale en Zubin Mehta.

Het huidige concertseizoen is voor Francesco Piemontesi gevuld met talrijke concerten en dit in de grote concertzalen en festivals van Europa! Zo zijn er recitals in het Concertgebouw te Amsterdam, een recital tijdens het Edinburgh International Festival, tijdens de Schubertiade (Oostenrijk) en in het Londen’s Southbank Centre. Hij speelt verschillende concerten te München, zowel in recital als in samenwerking met Münchener Kammerorchester. Na het succes van de vorige editie keert hij terug op het podium van het Festival International de Piano de la Roque d’Anthéron en trekt hij op tournee door Europa in het gezelschap van Jorg Widmann en Antoine Tamestit.

Na het succes van voorgaande concerten, nodigde het BBC Symphony Orchestra & Jiri Belohlavek hem opnieuw uit in het London’s Barbican Centre voor ene concert. Ook voor 2012/2013 staan er nog een paar mooie debuutoptredens te wachten. Hij is uitgenodigd door het Orchestre de la Suisse Romande met Thierry Fischer, door het  Rundfunk Sinfonieorchester Berlin, met niemand minder dan Marek Janowski. Ten slotte geeft hij zijn debuutconcert samen met het Deutsche Symphonie-Orchester Berlin en Sir Roger Norrington.

Ziehier de concertkalender van Francesco Piemontesi voor de maand maart:

• Op 7 MAART 2012 te Dortmund (Konzerthaus). Op het programma: Schumann – Piano Quartet op. 47, Brahms – Piano Quartet op. 25 met Alina Ibragimova, Nils Mönkemeyer, Marie-Elisabeth Hecker.
• Datzelfde programma wordt herhaald op 8 MAART 2012 te Düsseldorf, Tonhalle.
• Op 22 MAART speelt hij in het CONCERTGEBOUW te AMSTERDAM.
• Op 23 MAART speelt hij in de CONCERTSTUDIO te KORTRIJK
• Op 27 MAART in Eurogress te Aken.

Klapstuk was wel de creatie van ‘Oriëntaties voor klarinet, cello en piano’ van Mathias Coppens, geschreven in opdracht van Euterpe. ‘Klapstuk’ mag je bijna letterlijk nemen, want de jonge componist wendde een pak verrassende technieken aan, zowel voor de piano, de klarinet als de cello. Ook ritmisch handgeklap speelde daarbij een rol. Ontwapenend klonk ook het belletje dat klonk bij de start van elk nieuw onderdeel: het gaf aan de creatie bij wijlen een bijna liturgische dimensie.

‘Oriëntaties’ gaat over de vraag hoe een mens zich kan oriënteren in het leven. En welke bijdrage de wijsheid uit de ‘Oriënt’ ons Westerlingen hierbij kan leveren. Het publiek luisterde geboeid naar de vele sfeerwisselingen: van verstilde naar onstuimige passages, van melodieuze harmonieën naar krassende en piepende geluiden. En dat alles werd ondersteund door een sobere scenische variatie in de opstelling van de muzikanten.

Dan het grote werk: “Dithyramben” van Rafaël D’Haene, uit de jaren tachtig. Het genre, ontstaan in het Oude Griekenland, bestond uit ene afwisseling van solozang en koorzang ter ere van Dionysos, begeleid door de dubbele hobo. Pindarus was een van de grote tekstdichters. In het trio voor piano, viool en cello van R.D’Haene staat het dionysische allicht tegenover het apollinische: uitbarsting tegenover beheersing van emoties. De componist maakt opvallend veel gebruik van abrupte staccato-effecten, die kortstondige maar felle emoties oproepen. Het publiek dankte de componist en de uitvoerders met een warm applaus.

Na de pauze kregen we een pianotrio van P.Tsjaikovski (op. 50, 1882) te horen, geschreven ter ere van een overleden vriend. Het publiek werd ontroerd door de prachtige dialogen tussen de drie instrumenten en de ingetogen solo’s van de piano.

Jolente De Maeyer, Sarah Dupriez en Tomoko Honda bezorgden een gave uitvoering van deze uiteenlopende en veeleisende composities. Voor de gelegenheid hadden de drie dames zich uitgedost in sierlijke lange jurken: hemelsblauw voor de violiste, diepblauw voor de celliste en turkoois voor de pianiste. Een mooie harmonie voor het oog!

Marieke De Maré stond in voor de presentatie: knap!

Het programma zat boordevol contrasten. Onze Kortrijkse pianist Julien Libeer en de Franse violiste Eléonore Darmon gaven vooreerst een pakkende uitvoering van de Sonate op. 80 (1946) van Sergeï.Prokofiev. Weinig sonaten klinken zo wrang als deze, op het Andante na, dat als een hemelse vertroosting klonk tegen de desperate wanhoop van de drie andere delen. Het Alfama strijkkwartet bracht dan drie walsen van Frédéric Devreese te gehore. Een groter contrast was nauwelijks denkbaar: na de sombere en doorwrochte sonate, drie lichtvoetige, simpele walsen.

Na de pauze werd het talrijk opgekomen publiek vergast op de uitvoering van het Concerto voor viool, piano en strijkkwartet van Ernest Chausson (op. 21). We hoorden een mooi georkestreerde, laatromantische compositie, met briljante passages voor viool en piano. Het jonge kwartet Alfama leverde een gave vertolking af, gedragen door het solide vakmanschap en de inspirerende impulsen van de pianist en de violiste.

We zochten een mooie mix uit van binnenlands en buitenlands jong talent, dat vertrouwd en vernieuwend werk brengt. We hopen u allen in goede traditie enthousiast te mogen begroeten.

Euterpe biedt u dit seizoen 6 kamermuziekconcerten aan, uitgevoerd door toppers uit het aanstormend muzikaal talent van hier en elders.

Voor de eerste vier concerten trekken wij naar de Kortrijkse Concertstudio. Het vijfde concert organiseren we in samenwerking met het Festival van Vlaanderen te Kortrijk. Voor het zesde concert trekken we naar de gezellige St.-Pietersstoelkerk van Moregem.

Wij stellen u twee soorten abonnementen voor:

• Een zilveren abonnement op de eerste vier concerten in de Concertstudio. U betaalt 50 euro op rekeningnummer 285-0213714-52 van Euterpe vzw.
• Een gouden abonnement op de zes concerten. U betaalt 75 euro op rekeningnummer 285-0213714-52 van Euterpe vzw.

De normale toegangsprijs in voorverkoop is 15 euro.

Indien u belet bent, kunt u uw abonnement altijd gerust aan een andere melomaan doorgeven.

Van zodra het bedrag op onze rekening staat, sturen wij u het abonnement toe.

Ons telefoonnummer: 056 21 79 66

Ons e-mailadres: euterpe.vzw@telenet.be

Violiste Mayu Kishima en pianiste Eliane Reyes brachten een concert van een uitzonderlijk niveau. Alleen het programma al: Bach (Sonate nr. 3), Stravinsky (Divertimento voor viool en piano), Prokofiev (Sonate voor viool en piano nr. 2), Ysaÿe (Poème élégiaque), Ravel (Tzigane), en als toemaatje Tsjaikovski (Valse-Scherzo).

En dan de musici: Eliane Reyes is een vertrouwde en geliefde verschijning op de concerten van Euterpe. Ook nu weer bewees ze een virtuoze en fijnbesnaarde pianiste te zijn. Ze wist uit de nagelnieuwe – en dus nog wat “groene” – Steinway een heldere en warme toon te halen. De Japanse Mayu Kishima was in topvorm: helemaal klaar voor de grote Tsjaikovski-vioolwedstrijd waar ze vanaf volgende week aan deelneemt in Sint-Petersburg. Wat deze fysiek kleine gestalte aan stemmingen en emoties uit haar viool weet te toveren, verbaast iedereen: sereniteit, stille berusting en contemplatie, maar ook hevige ontroering, ironie en passie. Een grote dame! Het publiek dankte met een onstuimig applaus.

Met dit concert in het stemmige decor van de muziekzaal van Piano’s Maene zette Euterpe de kroon op een geslaagd werkjaar. Artistiek directeur Christian Vereecke gunde ons als afsluiter al een blik op wat het nieuwe jaar zal brengen: aanstormende musici als Julien Libeer en Mathias Coppens, even goed als gelauwerde vedetten zoals pianist Francesco Piemontesi en het Ensemble Houthandel. Dat belooft!

Het Rubensensemble heeft meerdere troeven: ze zijn jong, gedreven, vaardig en treden op in wisselende bezetting. Zo konden ze ons op 24 maart vergasten op een schitterende uitvoering van het Forellenkwintet van Franz Schubert. Dit kwintet vergt immers een ietwat speciale bezetting: met een contrabas! Dit instrument kwam er op de uitdrukkelijke vraag van de opdrachtgever:  “schrijf me een pianokwintet, met het thema van uw lied, Die Forelle, en contrabas.” Het werd een van de zeldzame composities van Schubert die helemaal baden in een idyllisch geluk.

Nog aangrijpender misschien was de uitvoering van het pianokwintet in A, op. 81, van Antonin Dvorak. Het Rubensensemble, dit keer in de klassieke opstelling van piano, twee violen, altviool en cello, wist op een perfecte wijze de wisselende stemmingen van dit absolute meesterwerk te vertolken.

Als toemaatje serveerde het ensemble nog de trage beweging uit het Pianoconcerto nr. 4 van Ludwig van Beethoven, in een bewerking voor sextet. Een mooie, stemmige afsluiter van een geslaagde avond.

Het trio bewees dat het zijn reputatie verdient. Het ging van start met een technisch perfecte uitvoering van het trio op.70 nr. 2 in Es van Ludwig van Beethoven (1808).

Voor het tweede stuk voerde het trio ons zo goed als twee eeuwen verder, tot op de drempel van de 21^e eeuw, met een compositie van Mauricio Kagel (2001). Voor wie al wat vertrouwd was met de hedendaagse kamermuziek klonk dit stuk  bijzonder creatief, afwisselend speels, ironisch en somber. Voor wie minder vertrouwd was, werd het een interessante introductie.

Na de pauze werden we vergast op een enthousiaste uitvoering van het Pianotrio in a van Maurice Ravel (1914) waarmee het trio Dali de Diapason d’Or had verworven. Beethoven, Ravel, Kagel, voorwaar een mooie staalkaart van wat het genre van de pianotrio’s betekent.

Als toemaatje dankten de muzikanten voor het stormachtige applaus met twee bisnummers: Rondo all’Ongarese uit het trio nr. 39 van J. Haydn en een Romanze uit een trio van R. Schumann.