Het Euterpeconcert mocht er weer eens zijn: de melomanen werden verwend. Als opwarmertje kregen we een vroeg pianotrio (1923) van D.Sjostakovitsj, dat de eerste tekenen van zijn meesterschap al liet doorschemeren. Ook geniale componisten moeten hun weg zoeken!

Dan het grote werk: “Dithyramben” van Rafaël D’Haene, uit de jaren tachtig. Het genre, ontstaan in het Oude Griekenland, bestond uit ene afwisseling van solozang en koorzang ter ere van Dionysos, begeleid door de dubbele hobo. Pindarus was een van de grote tekstdichters. In het trio voor piano, viool en cello van R.D’Haene staat het dionysische allicht tegenover het apollinische: uitbarsting tegenover beheersing van emoties. De componist maakt opvallend veel gebruik van abrupte staccato-effecten, die kortstondige maar felle emoties oproepen. Het publiek dankte de componist en de uitvoerders met een warm applaus.

Na de pauze kregen we een pianotrio van P.Tsjaikovski (op. 50, 1882) te horen, geschreven ter ere van een overleden vriend. Het publiek werd ontroerd door de prachtige dialogen tussen de drie instrumenten en de ingetogen solo’s van de piano.

Jolente De Maeyer, Sarah Dupriez en Tomoko Honda bezorgden een gave uitvoering van deze uiteenlopende en veeleisende composities. Voor de gelegenheid hadden de drie dames zich uitgedost in sierlijke lange jurken: hemelsblauw voor de violiste, diepblauw voor de celliste en turkoois voor de pianiste. Een mooie harmonie voor het oog!

Marieke De Maré stond in voor de presentatie: knap!